Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

ανέκδοτο από την εφημερίδα Εύξεινος Πόντος

➤ το παρακάτω ανέκδοτο είναι από την εφημερίδα Εύξεινος Πόντος που εκδιδόταν στην Τραπεζούντα
➤ έτος δημοσίευσης 1880

Εύξεινος Πόντος, 1880

βιογραφίες : Πάνος Α. Ηλιάδης ( 1923 - 2010 )

➤ γεννήθηκε στη Σεβαστούπολη της Ρωσίας το 1923. Γονείς του ήταν ο Ανέστης Π. Ηλιάδης και η Ελισάβετ Α. Ανδρονίκου. Και οι δύο κατάγονταν από την Τρίπολη του Πόντου. Ο παππούς του ήταν σιτέμπορος και οι αναμνήσεις του από την παιδική ηλικία στη Ρωσία ήταν συγκινητικές.

τον Μάιο του 1930 αναγκάστηκαν, λόγω του καθεστώτος, να έλθουν στην Ελλάδα. Εδώ τους υποδέχθηκε η οικογένεια του αδελφού του Θεόδωρου, που είχε καταθέσει στην τράπεζα το μερίδιο της αποζημίωσης που δικαιούνταν. Με τη μικρή αυτή αποζημίωση αγόρασαν ένα μικρό σπιτάκι (δωμάτιο και ψευτοκουζίνα) στον συνοικισμό Χαροκόπου, στο προαύλιο της Σχολής. Εκεί μέσα βίωσε τη φτώχεια, αλλά και την αγάπη και αλληλεγγύη των δικών του.


οι γονείς του, εργαζόμενοι και οι δύο, αγωνίζονταν για την επιβίωση της πενταμελούς οικογένειάς τους και ο ίδιος από 10 ετών εργαζόταν τα καλοκαίρια για να τους βοηθήσει. Αγαπούσε πολύ τα γράμματα και ιδιαίτερα τα μαθηματικά, στα οποία, από τα μαθητικά θρανία του Γυμνασίου Καλλιθέας, διακρίθηκε. Από μαθητής της Γ’ τάξεως έκανε ιδιαίτερα μαθήματα κι έτσι εξοικονομούσε τα έξοδά του.

το 1940 τους μεταστέγασαν στα προσφυγικά της Άνω Νέας Σμύρνης. Εδώ άρχισαν τα δύσκολα χρόνια της εφηβείας του. Στην Κατοχή φόβος, πείνα, αλλά και αγώνας για επιβίωση και ανθρωπιά. Το πείσμα και η αγάπη του για μάθηση του έδιναν κουράγιο να συνεχίσει. Το 1942 εισήχθη στη Μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Γράφει στο ημερολόγιό του "…καθημερινά πεινασμένος ποδαρόδρομο πήγαινα στο Πανεπιστήμιο, τις πιο πολλές φορές πεινασμένος, πολλές φορές λιποθυμούσα…"

στη διαδήλωση εναντίον της επιστρατεύσεως τραυματίστηκε, αλλά τον φυγάδευσαν οι Έλληνες γιατροί του Νοσοκομείου και δεν συνελήφθη. Εργαζόταν μαζί με τον πατέρα του στο αεροδρόμιο Χασανίου (σήμερα περιοχή ΕΔΕΜ) για να επιβιώσουν και να συντηρήσουν την οικογένειά τους. Τέλος το 1948 πήρε το πτυχίο του και διορίστηκε καθηγητής. Μεσολάβησε η στρατιωτική του θητεία, ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός. Τον Αύγουστο του 1949 παντρεύτηκε τη γειτονοπούλα του Αγαθή Κωνσταντινίδου, της οποίας έκανε ιδιαίτερα μαθήματα. Από το 1951 υπηρέτησε σε πολλά σχολεία, στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης, στην Αθήνα ως βοηθός Επιθεωρητού, στη Νέα Σμύρνη, στα Τρίκαλα, στην Κεφαλλονιά και στα Γρεβενά. Έφτασε μέχρι το βαθμό του Γεν. Επιθεωρητή και παραιτήθηκε μετά από υπηρεσία 35 ετών. Αγαπούσε πολύ τη δουλειά του και ιδιαίτερα τα παιδιά. Έγραψε ένα εγχειρίδιο για τις σχολικές Εφορείες, υποδειγματικό στο είδος του.

απέκτησε δύο κόρες, την Ελισάβετ, Φυσικό και την Ελένη, Νηπιαγωγό. Αξιώθηκε στη ζωή του να δει 8 εγγόνια και 2 δισέγγονα, τα οποία υπεραγαπούσε και ήταν υπερήφανος γι’ αυτά. Σ’ όλα τα εγγόνια του μετέδωσε την αγάπη του για τα γράμματα, όλα πήραν πτυχία ανώτατης ή ανώτερης σχολής. 

μετά τη συνταξιοδότησή του ασχολήθηκε με τα σωματεία και τους συλλόγους, όπως το Σύλλογο Προσφύγων και Οικιστών Ν. Σμύρνης, την Εστία, τον Πανιώνιο, τους "Αργοναύτες-Κομνηνούς", την Αδελφότητα Τριπολιτών Πόντου και την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών.

ήταν υποδειγματικός σύζυγος, εξαίρετος πατέρας και υπέροχος παππούς. Όλοι όσοι τον γνώρισαν θα τον θυμούνται για πολλά χρόνια.

απεβίωσε στις 4 Μαρτίου 2010.

[από την σελίδα της ΕΠΜ] 

από το φιλολογικό μνημόσυνο

Γ. Κ. Χατζόπουλος, μέσα απ' το χαλασμό

➤ είναι ένα βιβλίο που κυρίως περιλαμβάνει τις θύμισες του νονού του συγγραφέα. Ήταν ο καπετάνιος Ιορδάνης Ανανιάδης (Ντελή Γιορδάμ) από το χωριό Όξε της Σαμψούντας. Όπως όλα τα βιβλία που αναφέρονται σε προσωπικά βιώματα, έτσι και αυτό, δίνει τα γεγονότα και τα περιστατικά που έζησε ο αφηγητής. Για παράδειγμα, πουθενά δεν αναφέρεται στην δράση του Βασίλ Ουστά, στις μεταφορές του οπλισμού με Ρώσικα πλοία από αυτόν, τα σινιάλα με τις φωτιές, την μάχη στα Τεβρένια, στο Ταφλάν κλπ. κλπ.

ο αναγνώστης για να σχηματίσει μία συνολική εικόνα του αντάρτικου της περιοχής, πρέπει να διαβάσει κι’ άλλα βιβλία. Αναφέρουμε σαν παράδειγμα αυτά του Παντέλ Αγά, του Δημοσθένη Κελεκίδη, του Χρήστου Σαμουηλίδη, του Δημήτρη Ψαθά "γη του Πόντου" και άλλα. 
    • Γ. Κ. Χατζόπουλος, μέσα απ' το χαλασμό
    • εκδ. Αδελφοί Κυριακίδη - Θεσσαλονίκη 2001
    • 2η έκδοση, σελ. 124 
    • βιογραφικό του συγγραφέα εδώ

από το www.biblionet.gr
"... Το βιβλίο είναι ένα μικρό χρονικό, ακριβέστερα: μια σειρά αφηγήσεων από την ζωή σε χωριά του Πόντου στο διάστημα 1911-1922 (Α' μέρος) και οκτώ μαρτυρίες προσφύγων που κατέγραψε ο συγγραφέας (Β' μέρος). Θέματα όπως ο ξενητεμός, ο γάμος στο χωριό, τα έθιμα της γιορτής των Χριστουγέννων και προπάντων περιστατικά από το αντάρτικο του Πόντου βρίσκονται και σε άλλα βιβλία, όμως οι πληροφορίες αυτές καθ' εαυτές και προπάντων εκείνες που προσφέρονται στο δεύτερο μέρος, έχουν ιδιαίτερη σημασία: Για Τούρκους συγχωριανούς Ελλήνων που έστελναν με κίνδυνο της ζωής τους τρόφιμα στους Πόντιους αντάρτες, ίσως να υπάρχουν και άλλα παραδείγματα, ωστόσο αυτά που αναφέρονται στο βιβλίο προξενούν εντύπωση-ακτίνες ανθρωπιάς στο σκοτάδι της βαρβαρότητας ..."

 σημειώσεις μας από το βιβλίο :
  • σ. 20 … η Τσόφα και ο Αρίστος
  • σ. 29 νυφέπαρμαν …
  • σ. 35 σχολείο, παιδικά παιχνίδια
  • σ. 43 όπλα από Ρωσία ο Ηλίας Κοσμίδης, ακολούθησαν άλλοι
  • σ. 45 Ιστύλ Αγάς
  • σ. 46 1915, αναφορές : Δημήτρ Αγάς, Τσάμαλαν, Φουντουτσάχ …
  • σ. 49 θάνατος του οπλαρχηγού Ηλία Κοσμίδη
  • σ. 55 ο Δημήτρης Τσιμενλή (Χαραλαμπίδης) στην Ρωσία για όπλα, αναφέρονται ονόματα και αυτό του Κωνσταντίνου Παπουλίδη από την Όξε
  • σ. 56 Ιορδάνης Ανανιάδης (Ντελή Γιορδάμ)
  • σ. 64-65 οι Τούρκοι θέλουν να σκοτώσουν τον Ιστύλ Αγά με προδοσία από τους άλλους καπετάνιους της περιοχής. αυτοί προφασίζονται ότι θα το κάνουν και τον ενημερώνουν να φύγει για λίγο από την περιοχή …
  • σ. 67 ο Ιστύλ Αγάς στο Σερνίτς, επίθεση στο χωριό Σεχλή
  • σ. 89 στο ίδιο μοτόρι Ιορδάνης Ανανιάδης (Ντελή Γιορδάμ) και ο Ιστύλ Αγάς. βγαίνουν Ρωσία και μετά Βουλγαρία

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

ανέκδοτο Κοτυώρων - του Ξένου Ξενίτα

➤ ΠΕ, 1950, τ.6 - στο τέλος έχει λεξικό

η μεγάλη υποκρισία των Ποντίων

που και που καθίσταται επίκαιρη αυτή η ανάρτηση, όπως αυτές τις μέρες του Σεπτεμβρίου του 2017 ...



➤ 1η δημοσίευση 9.9.2016 


➤ ούτε επαΐων είμαι, ούτε χοροδιδάσκαλος, μηδέ συγγραφέας. Συνταξιούχος αβαράς είμαι αλλά έχω πέντε δράμια μυαλό, ούτε καν έξι.

➤ κι’ εγώ δεν θυμάμαι πόσα χρόνια έχει που ο Νίκος ο Ζουρνατζίδης έχει γίνει αντικείμενο κριτικής για την δουλειά που κάνει. Η ακαδημαϊκή γραφή μου είναι άγνωστη και συνάμα απεχθής. Απλά και πρακτικά (ως κομπιουτεράς !!!) πράματα. Άκουσα τότε από δικηγόρο να τον κατηγορεί για τις τούρκικες ονομασίες των χορών (τότε βγήκε το γιουβαρλαντούμ αν το λέω καλά). ο κ. δικηγόρος βέβαια σφύριζε αδιάφορα όταν του θυμίσαμε ότι και το παγιωμένο στην συνείδηση όλων "τικ" είναι τούρκικη λέξη. Μετά από τις ανόητες κατ εμέ κατηγόριες για τα τούρκικα ονόματα των χορών ήλθε η ώρα για το φέσι. Ο Νίκος ο οποίος είναι ένας ανένταχτος ερευνητής-μελετητής (και … άτομο), θέλησε να βάλει κι’ ένα – δυό χορευτές να φοράνε την "άλλη" φορεσιά, την κοινή, την καθημερινή στον Πόντο. (μη βάλω φωτογραφίες, είναι γνωστά αυτά). Αυτό κι’ αν τους πείραξε τους Ποντ-ελληναράδες. Άδραξαν τις μπαντιέρες, τα μολών – λαβέ και άλλα πατριωτικά που ριγώ σαν τα σκέφτομαι …

➤ ξέχασαν ή δεν γνώριζαν ή κάνανε delete από την μνήμη τους την σκηνή που ο παππούς τους όπως κι’ ο δικός μου παππούς πέταξαν το φέσι μεσοπέλαγα το 1923, όταν πια ήταν σίγουροι ότι όλα τελείωσαν.

➤ γνώμη μου ήταν και τότε και τώρα ότι δεν, τονίζω την λέξη, ΔΕΝ έπρεπε να φορεθεί φέσι. Για εθνικούς ΚΑΙ ΜΟΝΟ λόγους, να μην δίνουμε πάτημα στον μογγόλο απέναντι, αντίθετα να χορεύουμε με τις ζίπκες αλλά με τα ντουφέκια κρεμασμένα στον ώμο … - δείτε τι λένε οι μειζετέρ' μας εδώ

➤ και πού είναι η υποκρισία θα ρωτήσεις φίλε μου …
Ρωτάω κι’ εγώ, που είναι αυτοί που επικρίνουν τον Ζουρνατζίδη, που είναι ο ίδιος ο Ζουρνατζίδης να μας πουν πόσο παραδοσιακό, τονίζω την λέξη που όλοι επικαλούνται, ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ είναι η φουστανελο-φορεσιά με όλα τα μπιχλιμπίδια ;


➤ θεωρείς φιλαράκο μου ότι η φουστανέλα αποτελεί φορεσιά του εκεί χωρο-χρόνου ;
 

➤ μην πω περισσότερα, η 5η ανάρτηση μου για τα μωμογέρια-κοτσαμάνια είναι εδώ και σε περιμένει να την διαβάσεις.

➤ εδώ λοιπόν είναι η υποκρισία. Κατάπιαμε την φουστανέλα και την περικεφαλαία με τα καθρεπτάκια μαζί και διυλίζουμε το φέσι. Καλά είναι κι’ έτσι, έχουμε κάτι να "ταβίζουμε" … 


βιογραφίες : Σίμος Λιανίδης ( 2015 - 2001 )

➤ γεννήθηκε το 1915 στην ενορία Ισχανάντων της Σάντας. Μετά την οπισθοχώρηση του ρωσικού στρατού από τον Πόντο, η οικογένειά του κατέφυγε στην πόλη Κουταΐσι της Γεωργίας. Το 1921 με την ανταλλαγή, ήρθε στην Ελλάδα και αρχικά εγκαταστάθηκε στο χωριό Καταχάς Πιερίας. Στη συνέχεια η δικοί του πήγαν στην Καλαμαριά, όπου μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία της προσφυγιάς, τελείωσε το δημοτικό, το γυμνάσιο. Σπούδασε βυζαντινή και νεοελληνική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εργάστηκε ως καθηγητής στη μέση εκπαίδευση, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε το 1981.


έλαβε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο το 1940 ως έφεδρος ανθυπολοχαγός ιππικού και παρασημοφορήθηκε με "Πολεμικό Σταυρό". Στη διάρκεια της κατοχής, μαζί με άλλους συναδέλφους του, εργάστηκε στο Αγροτικό Φροντιστήριο της Νέας Σάντας Κιλκίς, στο οποίο μέχρι την απελευθέρωση φοίτησαν 60 περίπου αγροτόπαιδα, αγόρια και κορίτσια.

η πνευματική του παρουσία και προσφορά είναι τεράστια. Τα έργα του είναι γραμμένα στη νεοελληνική γλώσσα και την ποντιακή διάλεκτο με απροσμέτρητη αγάπη και ευαισθησία.

το 1962 εκλέχτηκε μέλος της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών και επί δέκα συναπτά έτη ήταν γενικός γραμματέας της (1962-1972). Το 1967, εφοδιασμένος με κατάλληλα όργανα περιόδευσε τη Β. Ελλάδα (από την Κατερίνη ως την Αλεξανδρούπολη) και συγκέντρωσε πολυτιμότατο λαογραφικό υλικό. Υπήρξε επίσης γενικός γραμματέας και στη συνέχεια πρόεδρος του "Ποντιακού Θεατρικού Ομίλου Αθηνών"

ο Σίμος Λιανίδης ασχολήθηκε με επιτυχία με το θέατρο, γράφοντας διάφορα έργα, τα οποία παρουσιάστηκαν πολλές φορές από διάφορους ερασιτεχνικούς ποντιακούς θιάσους. Τα θεατρικά του έργα είναι οι τρίπρακτες ηθογραφίες στην ποντιακή διάλεκτο : "Η σεβντά νικά" (1947), "Σα κρύα τη λουτρού" (1955) και "Το αίμαν νερόν ‘κι ίνεται" (1952). Το 1979 τα τρία αυτά έργα εκδόθηκαν και με νεοελληνική απόδοση από το "Αρχείον Πόντου" παρ. 11 της ΕΠΜ. Επίσης δημοσίευσε στο παρ.5 του "Αρχείου Πόντου" "Τα παραμύθια του ποντιακού λαού". Και για τα δύο αυτά έργα η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε έπαινο στις 29 Δεκεμβρίου 1981 για τα "μετ’ επιμελείας κα επιστήμης εκδοθέντα έργα του"

ακόμη έγραψε : "Πρίαμος και Αχιλλεύς", μονόπρακτο θεατρικό έργο, "Οδυσσεύς και Ναυσικά", μονόπρακτο θεατρικό έργο, τα κείμενα στο λεύκωμα της ΕΠΜ "Μνήμη Αυτοκρατορίας Μεγάλων Κομνηνών 1461-1961", "Οι τρεις μεγάλοι τραγικοί για τις γυναίκες", "Τα παραμύθια του ποντιακού λαού" δημοσιευμένα στο παρ. 5 του "Αρχείου Πόντου", "Ξομολογήματα" (ποιήματα), "Στις φλόγες της λευτεριάς" δίπρακτο ιστορικό δράμα, "Ελευθερία ή θάνατος" μονόπρακτη κωμωδία, "Ψυχοκεντίδια" ποιητική συλλογή, "Ματωμένα χιόνια" που αναφέρεται στον πόλεμο του 1940-41, καθώς και πλήθος άλλων δημοσιευμένα σε διάφορα περιοδικά. Απεβίωσε την 25η Απριλίου 2001.

[από την σελίδα της ΕΠΜ] 

αναρτήσεις μας για τον Σίμο Λιανίδη  εδώ και εδώ 

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

πολύτιμα προσωπικά αντικείμενα ...

➤ Σεπτέμβριος 1921
στα κολαστήρια της Αμάσειας βρίσκονται προφυλακισμένοι μεταξύ των άλλων ο Ιάκωβος Κουλοχέρης, μέλος του ΔΣ του συλλόγου ΟΡΦΕΥΣ και ο γιατρός από την Σαμψούντα Πελοπίδας Επιφανίδης
➤ για τον πρώτο έχουμε γράψει σε προηγούμενες μας αναρτήσεις. Ο Πελοπίδας Επιφανίδης υπηρέτησε στον Τούρκικο στρατό στην πρώτη γραμμή ως γιατρός και ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα αθωωθεί. Τον Κουλοχέρη τον είχαν ξεγραμμένο ότι θα καταδικασθεί εις θάνατον. Να τι γράφει στο βιβλίο του ...

όρθρος ήτο βαθύς της 21ης Σεπτεμβρίου 1921 ...

➤ αποφράδα η σημερινή μέρα όπως τόσες άλλες ...
το "κράτος - δολοφόνος" οδηγεί στις κρεμάλες την Αμάσειας τον ανθό του Πόντου
ο Παντελής Βαλιούλης είναι εκεί, σώθηκε την τελευταία στιγμή και περιγράφει 

η εικόνα είναι από την σελίδα του Pontos News



δείτε επίσης την ανάρτηση μας οι σταυρωτές της Τουρκίας
αυτή η ημερομηνία ήταν η πλέον ενδεδειγμένη για να ορισθεί ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας και όχι τα ταρατατζούμ της 19 Μαΐου ως να υποδεχόμαστε κι' εμείς τον σωτήρα στην αποβάθρα της Σαμψούντας ...

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Ρεφαγιέ ή Ρεφάγια

➤ τα πάντα ξεκίνησαν από το σχόλιο που είδα στην σελίδα του Φωκίωνα. μου ήλθαν δάκρυα στα μάτια ... - η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον σχολιαστή και σε όλους τους Ρεφάγιαληδες !!!
ακόμη μία περιοχή σχετικά άγνωστη στους πολλούς
βρίσκεται νοτιότερα από την Νικόπολη - Γαράσαρη, στο όριο με τις Κούρδικες περιοχές. Από εκεί εξόρμησε ο κουτσός ενάντια στην εξέγερση των Κούρδων - ανάρτησή μας εδώ
λίγα σχετικά είναι τα στοιχεία που μπορέσαμε να βρούμε ...
    • δεν γνωρίζουμε να υπάρχει κάποιο βιβλίο αποκλειστικά για την περιοχή
    • ψηφιακή βιβλιοθήκη της ΕΠΜ : δεν έχει τίποτε
    • εγκυκλοπαίδεια του Π.Ε. : 2,5 γραμμές (για τον τραγουδιστή Ρέμο έχει μία σελίδα ...)
    • ταξιδιωτικός οδηγός Αν. Πόντος της Infognomon : μία σελίδα
    • βιβλίο "οι ρίζες μας" των Κωνσταντινιδαίων : μεγάλο άρθρο με πολλές λεπτομέρειες, ονόματα κατοίκων με καταγωγή από την περιοχή κλπ.





Μεσουδιέ : από τον τουριστικό οδηγό της Infognomon

➤ κλείνουμε το αφιέρωμά μας για την Μεσουδιέ με τις σελίδες του τουριστικού οδηγού "Ανατολικός Πόντος" της Infognomon
➤ ο χειρόγραφος χάρτης είναι από τα βιβλία του Ξ. Άκογλου "λαογραφικά Κοτυώρων". Εδώ φαίνεται το αρχικό χωριό εγκατάστασης, το Μαντέν, σε υψόμετρο 1500 μέτρων.



Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

ο Ιστύλ Αγάς στην Τραπεζούντα ...

➤ η σελίδα μας αυτή θέλει να είναι δίκαια προς κάθε κατεύθυνση. Άλλωστε ένας Ζυγός δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από το κατ’ εξοχήν ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ζώδιου του ...


όπως έχουμε ξαναγράψει σε αυτές τις σελίδες, ο Ιστύλ Αγάς δεν μας άφησε καμία γραφή με τις θύμισες του. Είναι κρίμα, γιατί αυτός και πολλοί άλλοι θα μπορούσαν να μας δώσουν άπειρα στοιχεία για το αντάρτικο του Δ. Πόντου.

διαβάζοντας άλλους συγγραφείς προσπαθήσαμε να μαζέψουμε το υλικό που αφορούσε αυτόν το καπετάνιο. Έτσι έχουμε ήδη τρεις αναρτήσεις για τον Ιστύλ Αγά (Στυλιανός Κοσμίδης).

εδώ κάνουμε μια προσπάθεια να συγκεντρώσουμε μερικά στοιχεία για την μετάβαση του στην Τραπεζούντα.

    1. από το βιβλίο του Δημ Κουτσογιαννόπουλου "ανάμεσα στους αντάρτες του Πόντου". Από το ημερολόγιο του Βασίλ Ουστά που μας μεταφέρει ο συγγραφέας τον Ιούλιο ή Αύγουστο του 1916 ο Βασίλ Ουστάς συναντήθηκε στο χωριό Τσάμαλαν του Αγιού τεπέ με τον Στυλιανό Κοσμίδη και τον Δημ. Χαραλαμπίδη.

    2. στο βιβλίο του ο Παντέλ Αγάς – Παντελής Αναστασιάδης αναφέρει ότι μαζί με τον Ιστύλ Αγά μετέβησαν στην Τραπεζούντα, μάλλον το 1915 (ίσως το 1916 πάντως δεν αναφέρει χρονολογία). Κατά τον Παντέλ Αγά, ο Ιστύλ Αγάς επέστρεψε στην Σαμψούντα το 1919 - ανάρτηση μας εδώ

    3. από το βιβλίο του Ιωακείμ Ι. Σαλτσή "χρονικά Κοτυώρων" προκύπτει ότι τον Σεπτέμβριο του 1917 ο Ιστύλ Αγάς είναι στην Τραπεζούντα και συμμετέχει σε μία επιτροπή Κοτυωριτών που δημιουργήθηκε προκειμένου να πείσουν τους Ρώσους για προέλαση πέραν του Χαρσιώτη ποταμού - ανάρτηση μας εδώ

είναι λοιπόν σχεδόν βέβαιο ότι ο Ιστύλ Αγάς έμεινε για μεγάλο διάστημα μακριά από τα βουνά της Σαμψούντας, στην ασφάλεια και την σιγουριά της Τραπεζούντας. Ο χρόνος παραμονής του εκεί πρέπει να κράτησε κοντά στα 3 με 4 χρόνια.

➤ μετά από τα παραπάνω και εφόσον είναι ακριβώς έτσι, έχουμε την γνώμη ότι ο καπετάνιος υπήρξε τρόπον τινά απών (*) από τις επιχειρήσεις και την διοίκηση που είχε στα αντάρτικα του Αγιού Τεπέ. Ο λαός που αποφάσισε ο ίδιος να προστατέψει έμεινε πίσω αναμένοντας τον. Θα έπρεπε να είχε επιστρέψει στο βουνό όπως ο μικρός (**), 19χρονος τότε, Παντέλ Αγάς. Έτσι ξεχωρίζουν οι ηγέτες από τους τους άλλους …
βιβλίο Παντέλ Αγά

βιβλίο Ιωακείμ Σαλτσή

(*)
από την πρώτη περίοδο του αντάρτικου

(**)
ο Ιστύλ Αγάς γεννήθηκε το 1886 δηλ. ήταν 10 χρόνια μεγαλύτερος από τον Παντέλ Αγά